waterfabriek Curacao
Sportieve mensen zullen er wel eens langs zijn gekomen. Ik behoor niet tot deze soort, dus ik moet het van andere deugd hebben: nieuwsgierigheid. Curaçao heeft voor mij – ook na bijna een jaar wonen – nog heel veel bijzonders te bieden. Ik begrijp daarom niet hoe toeristen kunnen zeggen, dat je het hier “na een week wel gezien hebt”?

Wederom werd ik door een geboren en getogen Curaçaoënaar naar een plekje meegenomen, waarvan ik het bestaan nog niet afwist. Verscholen achter de machtige waterfabriek bevindt zich een kleine wereld op zich, helemaal afgescheiden alsof de rest van Curaçao helemaal niet bestaat. De Curaçaose vriend dacht dat ik het wel mooi zou vinden dit om te fotograferen. En hij had helemaal gelijk.

Wij zetten de auto neer, daar waar je niet verder mag rijden, en stappen uit. We staan ineens in een heel andere wereld! Een heleboel leuke kleurrijke vissershuisjes, een rij die misschien niet langer is dan 100m, liggen aan de rand van het water. ‘Leuk’ zijn ze alleen echt op het eerste gezicht, want als je dichterbij komt zie je dat het eigenlijk heel armoedige huisjes zijn waarvan sommigen nog maar een half dak bezitten of die van binnen bijna leeg zijn.
Hier en daar is toch ook geprobeerd om het er netjes uit te laten zien, als de financiën dat toelaten. Een aantal huisjes is gesloten, de bewoners zijn niet thuis of komen er misschien alleen door de week?
Maar er is ook bedrijvigheid: een familie die lekker bezig is op hun porch, een vader die vis aan het schoonmaken is onder toeziend oog van zijn dochtertje >KLIK< en een snek waaruit heerlijke bachata en merengue muziek schalt maakt dat ik meteen zin krijg in een dansje. Maar daarvoor was ik niet gekomen. Dus we lopen verder. Er zit een oude man in zijn deuropening, een stel jonge poesjes rennen om zijn benen heen en racen het huis in als wij dichterbij komen. Ik zie er meteen een mooi plaatje in, dus de vriend vraagt aan de bijna dove meneer of ik een foto van hem mag maken. Dat mag! Hij plaatst zijn benen even netjes voor zich, zet zijn hoed een beetje stoer schuin en trekt een plechtig gezicht. >KLIK< "Masha danki, mener!" Ik neem me meteen voor de foto een keertje bij hem langs te gaan brengen... [nggallery id=63]
Even verderop komt een man juist van de waterkant gelopen en gaat zijn gezicht wassen met het water dat in een bootje is geregend. >KLIK< Hij blijft een aantal tellen voorovergebogen boven het bootje hangen, dus ik zeg tegen de vriend, die het niet opgemerkt had: "zou hij zich wel goed voelen?". Omdat de vriend met iedereen graag een praatje maakt loopt hij op de man af en spreekt hem aan. Nee, hij voelt zich inderdaad niet prettig, zegt hij, het leven is zwaar, het wonen langs het water wordt hem onmogelijk gemaakt, de huisjes zullen misschien wel worden afgebroken... hij maakt zich ernstig zorgen... Onbekend leed bij de kleine vissershuisjes achter die grote waterfabriek.

10 BERICHTEN

  1. Dus niet alleen een fotoverslag van jou, maar ook een tekstverslag van jou. Leuk weer! Zulke ‘geheime’ plekjes!

  2. Caroline, heel mooi verhaal, mooie foto’s. We waren er vorige week ook, toen was bijna alles dicht, laten we hopen dat het daar blijft, al is het alleen maar voor de mensen die het daar gewend zijn.

  3. Prachtige fotos, maar ook trieste fotos.
    Bewoners die in kleine huisjes moeten wonen of misschien zelf willen. Dat weet ik niet.
    Bewoners die waarschijnlijk aan de rand van de maatschappij leven en misschien hun huisje moeten verlaten omdat het afgebroken moet worden.
    Voor wat, vraag ik mij af?
    Kunnen zij een duurder onderkomen betalen?
    Willen zij wel leven in het drukke en toeristische Curacao , dat bij iedereen bekend is?
    Geef mij ook zo’n huisje, ver weg van alle drukte;-)

  4. att Molly : Deze vissershutjes staan er al zo lang ik mij kan herinneren,zelfs al voordat de koredor werd aangelegd, en werden nooit als permanente woning gebruikt. Vnl om de vis schoon te maken.
    Zoals Caroline bedoelt , wandelaars en joggers komen er dagelijks langs , en die ontmoetten ook de fijne roet van de KAE schoorstenen, die vooral joggers met contactlenzen in problemen geeft, als de kant van pariba op lopen
    Gezond is die plek niet.

  5. Vast wel, het laatste huisje leek een soort snek, waaruit heerlijke muziek schalde! Dat dansje ga ik dan toch maar eens doen, daar!

  6. @Alexander, aha, dus er woont niemand permanent daar?
    Nee, gezond zal het daar niet zijn, maar goed…….er blijkt dus leven daar te zijn?

  7. Ik ben er wel eens geweest, achter die waterfabriek. idd een hele aparte wereld en zoals curacao vroeger geweest moet zijn…

  8. Hoi Caroline,

    Fantastische foto’s. Gisteravond waren we bij buren van ons. ~Ze waren net terug van vakantie op Curacao. Wij vertelden toen het verhaal dat we eens gingen duiken bij de waterfabriek. Er stond toen zoveel stroming dat we er niet tegenop konden. dan maar met de stroom mee. We eindigden onze duik toen tussen deze visserhuisjes. Byzonder dat ik nu jouw mail bekijk en foto’s aantref van deze huisjes.
    Dankjewel voor deze mooie herinnering. Het ga je goed,
    Willem

  9. Dit zijn vissers huisjes,die komen hier in het weekend en gaan met hun boot de zee op om te vissen meestal wonen deze visses heel ver weg en komen hier voor de weekend.
    Maar ze wonen hier niet, dit is naast het waterleiding Aqualectra bedrijf, wij noemen deze plaats Kanaal hier zwemmen wij vroeger ook na school.
    Aan de andere kant van het dijk zuig het waterbedrijf zoutwater om zoetwater van te maken.

    Ik weet dit allemaal want ik ben geboren op Curacao.

LAAT EEN BERICHT ACHTER

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.