dia di himno di bandera curacao
Met een glimlach van oor tot oor kwam ik vandaag binnen op kantoor. Tegen mijn Antiliaanse collega riep ik opgewekt:  Hey Ryan, felis Dia di Himno i Bandera! ‘Danki danki, voor jou ook!’Antwoorde hij vrolijk. Dionne, mijn coach, keek ons ondervragend aan? ‘Waar hebben jullie het over, is er iemand jarig of zo?’ Nee hoor vertedel ik haar vervolgens. ‘Het is vandaag de dag van de vlag op ons eilandje!’

‘Hebben jullie nou een dag speciaal voor de vlag? Das apart!’ vroeg Dionne. ‘Sterker nog, het is een nationale feestdag en iedereen is lekker vrij!’ Vertelde ik met een pruillip. De rest van de ochtend vertellden Ryan en ik onze team hoe er op de voormalige Nederlandse Antillen, de Dia di Bandera wordt gevierd.

Er worden overal vlaggetjes opgehangen. Blauw, geel en wit zijn de kleuren die op 2 juli het eiland versieren. Ook worden er verschillende plechtigheden gehouden overal op het eiland. Op Barber hebben ze zelfs een complete park benoemd naar deze gezellige dag. Bijna alle lokale tv en radio zenders staan op deze dag in het teken van de vlag.

Ik zag Dionne wegdromen bij het horen van ons verhaal. Ze ging er helemaal op in en bleef vragen stellen. Ze probeerde een beeld te krijgen hoe het eruit zou moeten zien op Curaçao. ‘Gaan mensen daar ook iets speciaals doen op die dag?’

Ryan  vertelde dan dat zijn moeder meestal verschillende authentieke lekkernijen klaarmaakt om die dan te verkopen.  ‘de koi’lechi’ dat is een soort fudge met veel melk en suiker. ‘de kokada’ met kokosnoot  en suiker. ‘de tentalaria’ met pindas en ook ‘tert’ wat gemaakt wordt met pruimen.

Oeh, bij het horen van al die lekkere hapjes kreeg ik spontaan last van heimwee. Wat zou het leuk zijn om even een rondje te kunnen rijden door Punda en Otrabanda.

Katja, een andere coach die er iets later bij kwam zitten, stelde een hele goede vraag. ‘Maar wat vieren jullie nou eigenlijk, dat je een vlag en een volkslied hebt?’ Even stond ik met mijn bek vol tanden, omdat ik in mijn 28 jaartjes op deze wereld nog nooit hierbij heb stilgestaan. Gelukkig wist Ryan wel het een en ander te vertellen. Ik hoorde Dionne opeens niets meer zeggen. Ryan vertelde dat in 1984 voor het eerst deze dag werd gevierd en dat hij dat nog precies wist, ondanks dat hij toen maar een jaar of 6 was.

‘De Eilandsraad kwam 61 jaar geleden voor het eerst bij elkaar. 33 jaar later, op 2 juli 1984 werd deze feestelijke dag uitgeroepen tot Dia di Himno y Bandera’ las Dionne hardop van haar scherm. Ze was het gaan googlen en kwam zo op de site van VersGeperst terecht. Ik moest zo hard lachen omdat Dionne zo gefascineerd was door ons verhaal, dat ze besloot zelf even te gaan kijken wat het nou allemaal precies inhield.

Het werd een heel gezellige ochtend op kantoor.  Iedereen die binnen kwam kreeg een ‘Felis dia di Himno i Bandera’ groet van Dionne en Katja. Het was een mega hit!

 
Dit artikel is een gastblog, geschreven door Indra de Baerdemaker.

1 BERICHT

LAAT EEN BERICHT ACHTER