Dit zal mijn laatste column worden vanaf Nederlandse bodem. We tellen nu echt af naar 8 Maart a.s.

De grootste slag van inpakken is achter de rug en onze bovenverdieping staat afgevuld met dozen. De laatste inpaksessie zullen we de week voor vertrek doen. Je gaat immers niet nog een paar weken in een lege woonkamer zitten toch?

Ik moet eerlijk bekennen dat ik toch wel een beetje zenuwachtig ben. Ik, zenuwachtig? Die nuchtere half Fries? Of, is het zenuwachtig zijn voor misschien toch nog een Elfstedentocht voordat ik weg ga? Wat was het vorige week even spannend…

Natuurlijk zal een Elfsteden weinigen op Curaçao echt boeien, zeker niet gezien ook het opkomende Carnaval – erg jammer dat we dat net missen trouwens –  op Curaçao. Afgelopen woensdag kwam dan het hoge woord er uit bij het Elfsteden bestuur; het gaat definitief niet door. Gezien mijn stamboom die gedeeltelijk in Friesland is ontsproten, was dat toch echt wel even balen. Ja, Ja, ik weet het; verder heb ik helemaal niets met kou en ik kan zelfs niet eens schaatsen. Toch ervaar ik het als een gemiste kans om na 15 jaar, weer eens heerlijk voor de TV op de bank te hangen – uiteraard naast de warme kachel – teneinde de hele dag naar al die kou kleumende mensen te kunnen kijken met bevroren handen en tenen. Kom op! Dat is toch vermaak! Zelfs Curaçaoënaars zullen dit kunnen waarderen.

Maar nee, ik ben eruit, die zenuwachtigheid komt niet door de Elfsteden koorts. Het is toch dat moment op Schiphol wat eraan zit te komen dat het buik gevoel geen goed doet. Afscheid nemen van je familie en vrienden. Weten dat je het land waar je ruim 40 jaar hebt gewoond gaat verlaten. Dat je straks hier geen huis en spullen meer hebt. En als je terugkomt je opeens op ‘vakantie’ bent? Ik moet er ook maar niet te lang over nadenken en het gewoon gaan ervaren.

Vanzelfsprekend zal ik columns blijven insturen naar MC zodra ik op Curaçao woon en jullie deelgenoot maken van alles wat ik mee ga maken. Ik zal mijn uiterste best doen om met een frisse blik jullie eiland, gebruiken en cultuur weer te geven zoals ik dit ga ervaren. Uiteindelijk met het ultieme doel hier zelf onderdeel van uit te gaan maken. Aangezien nu iedereen in Nederland op de hoogte is van onze stap zal ik dit overigens niet meer onder mijn alias M&M doen maar als Marcel Bleeker – de tweede M is overigens afgeleid van de voornaam van mijn vrouw Miriam -.

Dushi Curaçao: here we come!

Tot snel.

Foto met dank aan Meyer Moving