Geschreven door 7 Reacties Lees meer→

Pia Stinki en nog meer bijna ‘uitgestorven’ eetgewoontes van Curacao

funchi ku flor eetgewoontes curacao
Laatst kwam ik en heel eigenaardig persoon tegen. Eigenaardig in the good sense of the word. Zij is een Antilliaanse studente die in Rotterdam woont en als ik me niet vergis, is ze een aantal jaren jonger dan mij. Een van mijn beste vriendinnen, stelde deze jonge studente aan mij voor. Behalve een vlotte babbel en een lieve glimlach, had Nati Sillie een paar hele leuke verhalen.

Ons gesprek ging over de oude gewoontes van onze volk. Klinkt muffig, i know, maar niets is minder waar. Terwijl ze aan het vertellen was, hing ik aan haar lippen. Ik had het gevoel dat ik met een oude zie in een nieuw jasje te maken had. Op een geven moment hadden we het over eten… duh, what’s new about that? Well, brace yourself my friends, because I guarantee some shivers.

Pia Stinki (stinkpoot)
Het is volgens mij nog ranziger dan het klinkt! Back in the day, had men geen koelkasten. Het preserveren van voedsel was moeilijk. Behalve het inzouten van vlees en vis, was er geen andere mogelijkheid om je eten vers te houden. Met als gevolg dat vleeswaren snel en ongetwijfeld bedierven als je het niet gelijk na slachting nuttigde. De poten van een geslachte geit, waren meestal het allerlaatste van het beest dan men at. Ze werden dan in een doek gewikkeld en in een ondiep gat in de tuin begraven. Het liefst in de felle zon. Na een aantal dagen, werd het pakketje opgegraven en werd het vlees pas klaargemaakt wanneer het helemaal vol met maden zat. Hoewel niemand mij kan vertellen waarom de mise en place voor dit specifiek gerecht zo extreem bizar is, heb ik vernomen dat de Pia Stinki best wel lekker is. Brrrr!

Sopi di Piedra (stenensoep)
Oh yes, you read it right. Op het eiland bestaat dit gerecht, stenensoep, echt! Sopi di piedra werd vroeger gegeten door de armste mensen op het eiland. Omdat men geen geld had om vis te kopen, verzamelden ze stenen op het strand. Er zijn verschillende meningen over welke steen nou het beste is om soep te maken. De koraal steen werd veel gebruikt, maar ook de ronde platte stenen die vaak te vinden zijn op het strand vallen goed in de smaak. Ouderen zeggen, dat deze stenen de smaak van de oceaan hebben en daarom een heerlijke bouillon maken. Persoonlijk, kan ik niet aan het idee wennen.

eetgewoontes curacao funchi ku florFunchi ku Flor ( maismeel met bloemen)
Dit is eigenlijk een triest fenomeen. Vroeger hadden de armste mensen op het eiland een specifiek soort servies. Het was een metalen bord met witte emaille en werd in het volksmond ‘tayo di granit’(granieten bord)genoemd. Het bord had een blauwe rand en was versierd met gekleurde bloemen. Vaak had men heel weinig te eten. Believe it or not, pia stinki en sopi di piedra waren gerechten voor speciale gelegenheden. Voor de doorsnee dag was er vaak alleen maar funchi (een soort polenta meel). Als de kinderen uit school kwamen, kregen zij een stuk funchi voorgeschoteld, geserveerd in een tayo di granit’. De kids moesten dan de funchi, bij wijze van spreken, dopen (dòp), in de op het bord geschilderde bloem. Er werd hun verteld dat ze zo hun dagelijkse portie vitaminen binnen kregen. Voor de ouders was deze witte leugen makkelijker te vertellen dan de keiharde waarheid dat er eigenlijk geen geld was voor echte groenten en vlees!

Toen Nati aan het vertellen was, leek het bijna alsof ik al de drie gerechten bijna kon proeven. In geuren en kleuren spon zij een mooi verhaal erom heen en voor we het doorhadden was het tijd om weer huiswaarts te gaan. Het was echt een fijne avond en ik heb er wat van geleerd.

Momenteel ben ik voor 4 weken op mijn eilandje op vakantie. Ik heb het mijn doel gemaakt om een aantal oudere mensen uit de samenleving te gaan opzoeken, zodat zij mij meer kunnen vertellen over dit soort ‘bijna uitgestorven’ gewoontes.

Alhoewel mevrouw Sillie duidelijk heeft bewezen, dat ook de jeugd van tegenwoordig het een en ander weet!

Thanks Nati!

7 Reacties op "Pia Stinki en nog meer bijna ‘uitgestorven’ eetgewoontes van Curacao"

  1. J Mesman says:

    Mooi stuk Indra,

    Dat van Funchi di Flor wist ik nog niet. best triest verhaal. Die emaille bordjes waren in nederland tot de jaren 70 ook nog wel veel in gebruik.

    tip: pia stinki is nog steeds een lekkernij op Bonaire, dus als je het wilt proberen!

  2. Stephen says:

    Nou, I’m aware of the exsistance of Pia sinti…. :-p I was offered to eat it many times, but I’ve always refused to eat that!! Believe me, the name tells you soo much ’bout the extreme smell of it!! :-s

    My mother told me the tale of the funchi ku flor (but I didn’t know the flor part)… But sopi di Piedra, nou…. Gonna ask my people ’bout that one….. What did they do with the stone in the soup….? :-s is it eatable (i guess not) :-s

    *my dutch sucks, so I wrote this in english :-p

  3. danielle says:

    hihi,
    Juist ik pas!
    have fun nog effe daar!
    en dan als een speer naar huis!!!!!!!!!!
    ik w8 op je
    xxx
    d

  4. webmaster says:

    @ Stephen Papiamento is also welcome! Meet Curacao is for everybody in every language.

  5. Donata says:

    Very insightful…. Our past is very rich… It is cool to read it in such a modern manner….

  6. Nati says:

    I finally read it! “Miho laat ku nunka” :D Glad to have served as inspiration for your article Indra! I’ve found some other “yummy” stuff you can write about! :P

  7. yu Surinam says:

    Mijn eerste kennismaking met de Antilliaanse keuken was Sopi Mondongo (penssoep).Ik dacht dat het fijn gefilleerde kip was met veel soepgroenten.Iedereen genoot en ik dacht als zij er niet aan doodgaan zal het mij ook niet gebeuren.pas na de 3e ronde wist ik dat ik schoongemaakte pens op had.Vuile pens is zwart grijzig en stinkt naar poep maar met ongebluste kalk wordt er een vlies afgeschraapt met behulp van heet water en er blijft een smakelijk wit vlees over.Ook zult (gekookte met kruiden op zuur en peper varkensoren) vond ik al meteen heerlijk vooral het knapperige kraakbeen in de aan reepjes gesneden stukken vlees.Ook nassie of bontji met djorki gedroogd gepekelde vlees lappen) of colostoba (koolstoofpot) zijn mij altijd goed bevallen.Ik bewonder de Antilliaanse keuken omdat die gerechten zijn ontstaan toen het er nog droog en dor was.De daar aangevoerde slaven en hun nazaten moesten eten wat er was.Ik denk dat door de grote immigratie van mensen uit Suriname er een andere flora en fauna is ontstaan.En door de immigratie zijn de eilandbewoners hun eigen eetbare flora die ze eerst niet aten gaan leren eten.De borden met bloemen kennen we ook in Suriname.Er waren hele huishoudens met kommen teilen borden mokken met het bloemmotief.Ook lakens hadden toen overvloedig deze bloemmotieven wie kent ze niet?
    Ik denk dat de steensoep voor het zoutgehalte in de stenen werd gebruikt.Als ik op vakantie in een vreemd land len eet ik wat de mensen van het land ook eten.

Plaats een reactie