Op Curaçao lijken er wel bijna net zoveel honden te zijn als leguanen. Zo klinkt het `s nachts bij ons in de buurt in ieder geval wel. Niet alleen zijn er veel honden achter alle schuttingen en hekken maar je ziet er als je even oplet ook overal loslopen, vaak met een schuchtere blik en enigszins ondervoed. Veel honden eindigen op dit eiland vroeg of laat op straat omdat hun baasjes een stuk minder trouw zijn dan de honden zelf.

Feit is dat veel tijdelijke eilandbewoners bij hun vertrek hun hond(en) achterlaten. Soms bij zelf gevonden liefhebbende opvolgers maar veel vaker ook niet. Dan eindigen de honden in het asiel of op straat. Allebei geen happy end voor de viervoeters. De mens zijn beste vriend… nou niet als we terug naar 2-hoog in de stad moeten!
Naar verluidt zijn er zelfs gezinnen die doodleuk aan het begin van het jaar een pup nemen maar die voor het jaar verstreken is bij het asiel afgeven “omdat ie voor de 2e keer slippers kapot heeft gebeten”. Zegt dat wat over de hond of over het baasje?

Wij hebben hier bij ons huisje ook een aardige tuin en wilden ook graag een hond. Deels om de reden zoals zo velen, namelijk als levend alarmsysteem. Maar voor ons toch ook vooral ook als goed gezelschap. Samen gezellig voor zo’n viervoeter zorgen. Wat zegt die gezamenlijke wens trouwens over de stand van je relatie?
Anyway, een hond gingen we nemen. Een stoere, waakse maar lieve en uiteraard mooie hond zou het worden. En oh ja, ook eentje die niet onnodig blaft, niet stinkt maar wel een die speels is. Valt het op, wij waren groentjes. Beiden nog nooit een hond gehad.

Ook al wisten we niet veel van honden. We wisten wel dat we het hondenprobleem op het eiland niet groter wilden maken dan het al was, bijvoorbeeld door een (ras)hond uit een nest te nemen. Kortom, net als onze auto gingen we voor een tweedehandsje. Zo werd het bij ieder bezoek aan de AH, Vreugdenhill en Centrum zoeken naar de briefjes van mensen die een leuke hond in de uitverkoop hadden. Ook het aanbod van het asiel hielden we in de gaten. We kwamen geen passend model tegen totdat we in contact kwamen met CARF, de Curaçao Animal Rights Foundation.

Stichting CARF vangt verwaarloosde huisdieren en straathonden op en zoekt een nieuw passend gezin voor de honden. Met zoveel honden op dit eiland en heel veel slechte baasjes, lijkt dit een druppel op een gloeiende plaat. Maar zoals de oprichtster en drijvende kracht achter de stichting zegt “iemand moet beginnen met verandering, anders gebeurt er nooit iets”. En zo worden door vrijwilligers honden van de straat gevangen en opgevangen. Dieren die niet kunnen worden opgevangen worden gesteriliseerd, om zo in ieder geval de gloeiende plaat niet groter te laten worden. Als de opgevangen honden zijn opgeknapt, wordt door CARF gezocht naar een passend gezin. Dit kan een tijdelijk pleeggezin zijn, of een permanent adoptie gezin.

Wat ons zo opviel aan CARF, is de toewijding het ideale nieuwe baasje te vinden bij de hond en andersom. Zo werd ons een hele lieve ‘hond-voor-beginners’ aanbevolen en kwam ze eerst een paar dagen op proef. Zelfs onze tuin werd geïnspecteerd of die wel hond-proof was. Uit alles bleek de passie van deze stichting om de in de steek gelaten huisdieren van dit eiland een tweede kans te bieden. Een bewonderenswaardig doel dat meer aandacht verdient.

Het ons aanbevolen tweedehandsje wilden wij één dag in haar proeftijd al niet meer kwijt. Inmiddels zijn we ook al iets minder honden-groentjes. En ondanks dat onze viervoeter soms onnodig blaft, niet altijd fris ruikt en waaksheid niet verder gaat dan haar etensbak, hebben wij via CARF de beste hond die we hadden kunnen wensen.

Dankjewel CARF, ook namens onze eigenwijze viervoeter!

Auteurs: Anne Loosveld en Erik de Heer
Lees meer over de Curaçao Animal Rights Foundation op www.carf.an

Ook leuk om te lezen: