Simone van Trier (29) verblijft voor een half jaar op Curacao, om de Antilliaanse warmte, ritme en cultuur te ontdekken. Wat is het verschil met Nederland? Is het enkel de temperatuur of zijn er andere factoren te noemen die het leven op Curacao onderscheiden van het Nederlandse? Nieuwsgierig naar haar belevenissen? Volg dan haar persoonlijke ervaringen via deze website.

Op weg naar mijn nieuwe Nederlands Antilliaanse vriendin in het centrum van Willemstad, ontwijk ik een dooie hond (dode hond klinkt in correct Nederlands niet zo leuk). Er zijn hier veel straathonden, meestal magere scharminkels die soms het loodje leggen op de Ringweg van het eiland. Op dit geval na, verschilt het straatbeeld met Nederland niet. Ook op de Ring staat een flitspaal, alhoewel deze waarschijnlijk niet werkt. Ik ervaar geen haast, want er kleeft niemand aan mijn bumper en ik hoef bijna alleen maar vooruit te kijken, want rechts heeft hier niet automatisch voorrang. Ik ben klaar voor een avondje uit!

Mijn nieuwe vriendin neemt me mee naar Hook’s hut, waar deze avond een salsa- en merengueband optreedt en waar vooral veel locals op af komen om te dansen en te schudden. Gaandeweg de avond stroomt het vol met mensen in allerlei soorten en maten. Een gemêleerd gezelschap met als overeenkomst dat iedereen wil en kan dansen. De sfeer is goed, aarzelend worden de eerste danspassen gezet, maar al gauw staat de dansvloer vol. Salsa is in mijn optiek voor de gevorderden, maar bachata en merengue lokt zelfs de Westerse toerist (lees in sommige gevallen hark) naar de dansvloer. Mannen vragen vrouwen ten dans waarbij het niet gebruikelijk is om te weigeren. Het ritme van de muziek, de warmte en de gezelligheid laat mijn voeten bewegen. En mijn billen? Die dansen vanzelf mee.

Ook leuk om te lezen: