Wie mijn columns op MeetCuracao.com volgt, weet dat ik mijn best aan het doen ben om meer te sporten. Ik had sinds 2008 niet gesport en het werd tijd om weer in beweging te komen. Doordat ik vroeger altijd heb gevoetbald, was het dus logisch om weer een balletje te gaan trappen.

Ik besloot een paar maanden geleden om rustig te beginnen en begon elke dag tijdens de lunchpauze een beetje te voetballen samen met mijn collega. Dat klinkt misschien raar, maar geef twee jongens een voetbal en wat ruimte en je weet wat het gevolg is.

Na een paar maanden te hebben “gevoetbald” op kantoor, werd het tijd om naar echte wedstrijden over te stappen. Ik kreeg van mijn buurman te horen dat hij elke week met een vriendengroep speelt en werd direct uitgenodigd om mee te doen. Ik accepteerde de uitnodiging en liet hem weten dat ik niet verantwoordelijk ben voor de schitterende acties van mijn geniale linkerbeen.

Twee weken geleden was het zo ver, tijd voor mijn “rentree” in het voetbal. Ik had een wit shirt aan, samen met een Adidas short en Adidas voetbalschoenen. Ik zag het al helemaal voor me. Ik zou de nummer 10 zijn, vele mooie aanvallen leiden en mijn tegenstanders frustreren met precieze steekpasjes en hakjes. Ik zou de style van mijn favoriete speler, Rafael van der Vaart, moeiteloos nadoen.

Daar stonden we dan, vier tegen vier op een klein veldje met kleine doelen. Sommigen vinden zo’n variant van minivoetbal niet leuk, maar ik houd er wel van. Je moet je man kunnen uitspelen, technisch sterk zijn en goed kunnen lopen om gebruik te maken van de kleine ruimtes. En ja, wij houden hier van straatvoetbal, dus het is een goed excuus om die moves uit te proberen.

Er werd afgetrapt en de wedstrijd was begonnen. Het lukte mij binnen vijf minuten om een doelpuntje te maken en assist te geven. Ja hoor, “Rafael van der Vaart” was terug. Ik kreeg toen de bal aangespeeld, probeerde weg te draaien en voelde direct een scherpe steek in mijn rug. Vorig jaar was ik uitgegleden in de regen en viel ik van een trap. Ik heb sindsdien last gehad van mijn rug en die draaibeweging maakte het alleen erger.

Ik kon niet meer spelen en moest even naar de kant. “Ik ben dus meer Robben dan Van der Vaart”, dacht ik bij mezelf. Na twintig minuten kon ik weer spelen en het werd uiteindelijk een geslaagde avond. Na anderhalf uur spelen had ik een paar doelpunten, enkele mooie assists en kon ik opgelucht naar huis gaan. I still had it!

Gisteren, twee weken later, was het weer tijd om een wedstrijdje te spelen. Ik voelde me goed, ik was in vorm en het was tijd om de ploeg op sleeptouw te nemen. Wij trapten af en twee minuten later zwik ik mijn enkel. Ik had een slechte stap gemaakt en ineens lag ik op de grond. Enkel gezwikt en een stoot tegen mijn knie. Mooi, ik kan weer even naar de kant.

Na tien minuten kan ik weer spelen, maar het wordt niks. Mijn passen zijn niet scherp, ik lijd balverlies en kan niemand uitspelen. Wij verliezen uiteindelijk en ik heb, naar mijn mening, mijn slechtste wedstrijd ooit gespeeld. Een baby luiaard zou een betere optie op het middenveld zijn geweest.

Ik werd vandaag wakker en ik kan niet lopen. Mijn enkel en knie zijn allebei opgezet en ik kan geen gewicht op mijn rechterbeen zetten. Mijn vrouw geeft mij pijnstillers, smeert een zalfje voor me en trekt mij een speciale sok aan. Ik hink op slippers en een korte broek naar werk. De trappen thuis en de trappen op kantoor (wij werken op de tweede verdieping) helpen mijn situatie niet.

Ik loop ons kantoor binnen en word direct uitgelachen. “Twee weken geleden had je last van je rug en nu heb je een gezwikte enkel”, merkt mijn collega op. “Ja, ik ben de Arjen Robben van de groep. Ik maak twee mooie bewegingen en ik raak geblesseerd”, zeg ik. “Je mist alleen het contract bij Bayern München, de miljoenen op de bankrekening, de vele mooie prijzen, het echte voetbaltalent en de vele fans”, zegt zij terug. En ja, ze heeft inderdaad gelijk. Ik ben net geen Arjen Robben.

Ook leuk om te lezen: