Een bijdrage van Carmen Glenn, DJ en Manager bookings bij Bermuda

“Ik vind House zo’n vies woord, laten we het gewoon Dance noemen…” Aldus collega deejay Mark van Dale. De term House schrikt veel mensen af, dat mag duidelijk zijn. Voor iedereen die de laatste 20 jaar onder een kei heeft gewoond, House en Dance zijn muziekstromingen waarover de meningen uiteenlopen. Hier op het eiland zou Dance hot zijn en House not. Sterker nog, House zou geen bestaansrecht hebben en is door de zogenaamde experts naar de underground verbannen. Fantastisch! Want dat is precies de plek waar de mooiste, nieuwe dingen ontstaan. En wat onder de grond zit mag dan vies zijn maar het vindt vaak ook uit zichzelf een weg naar boven, waar goed geworteld en wel, iedereen ermee in aanraking kan komen.

Toen ik negen maanden geleden werd benaderd om Bermuda mee op te zetten stond ik in Nederland letterlijk met twee benen in de House scene. Ik draaide gemiddeld drie avonden in de week en gaf m’n eigen feestjes. Sommigen daarvan groeiden zelfs uit tot heuse producties waarvan de voorbereidingen net zolang duurden als de stages van de kids bij ons op kantoor. Kortom, in Europa heeft house zijn weg naar het bovengrondse inmiddels al lang gevonden. Maar goed, ik was wel toe aan een nieuwe uitdaging dus heb ik de boel de boel gelaten en het vliegtuig gepakt. Immers, ik zou mijn ding wel weer ergens anders gaan doen. Boyyyiii, wat heb ik dat geweten!

Ik was nog geen week op het eiland of de desillusie hakte er al in. “house werkt hier niet jongen…”, “de mensen hier trekken dit niet…”, “het leeft hier gewoon niet zoals in Nederland…” En meer van dat soort waarheden kreeg ik te horen als ter sprake kwam dat we met meerdere areas wilde gaan werken, waar onder andere ook house gedraaid zou worden.
Waarheden als een koe, dat zonder meer, maar volgens mij slechts een waarheid als het gaat om diepgang. Want hoe kan het toch dat, hoewel House hier niet zou leven, iedereen er massaal op uit trekt als er weer een topdeejay van internationaal allure bij Vila Maria staat? Is dat omdat niemand House kan waarderen?

Ik denk dat er hier op het eiland verdomd veel ‘recreatieve’ house liefhebbers zijn, net zoals je enorm veel recreatieve zwemmers hebt. Iedereen kan zwemmen. Niet iedereen even goed, maar zwemmen kunnen we bijna allemaal. Tuurlijk, je hebt mensen die water gewoon echt niet tof vinden. Maar je hebt ook genoeg mensen die water wél oke vinden. Beetje plonsen hier en daar, dagje naar ’t zwembad of strand, je kent het wel. En… je hebt de echte ‘waterratten’. Daar ben ik er zelf een van. En dat is niet zonder slag of stoot gegaan. Het komt eigenlijk hier op neer: Hoe meer we rondhangen in het poedelbadje, hoe meer we neigen naar het grote bad. En hoe meer we daar zwemmen, hoe meer dat avontuurlijke, dat nieuwe van het diepe lonkt.

Na een beetje rond te hebben gekeken en met veel mensen te hebben gepraat heb ik gemerkt dat er stiekem toch wel aardig wat échte house liefhebbers hier op het eiland zitten. We blijven de underdog, maar kunnen toch zeker wel verdomd leuke tijden beleven. En laten we eerlijk zijn… het voelt toch eigenlijk wel cool om ‘underground’ te zijn?

Ik voel het aan m’n water; Het is tijd voor het diepe.


Dit artikel is ook terug te vinden in het Bermuda Magazine, May edition.