Na aankomst op Curaçao moest mijn leven in 1 klap veranderen. Ik wou niet meer saai zoals in Nederland in de sportschool op een loopband ‘wandelen’. Nee, ik moest iets van sport doen waardoor ik elke week weer zin had om terug te gaan. Want ja, je loopt op Curaçao toch elk weekend in bikini of de zomerjurkjes.

Ik weet nog goed dat, toen ik had besloten om in Curaçao te gaan wonen, iedereen me in Nederland vertelde dat het hier zo onveilig zou zijn: “Er is veel criminaliteit”, en “ als vrouw kun je niet alleen ’s avonds weg”. Omdat ik nooit eerder op Curaçao was geweest, bleef ik de eerste tijd ‘op mijn hoede’. Ondanks dat ik nooit bang aangelegd ben geweest, had ik het idee dat door het beoefenen van een vechtsport ik zekerder zou worden.

Kickboksen en Muy Thai zou mijn nieuwe sport worden. In mijn beleving was dit geen sport voor van die ‘girly vrouwen’. Kickboksen had ik tot dan toe ook alleen nog maar op de televisie gezien in de films. In de films waren het altijd van die boze mannen die op elkaar inbeukten. De vrouwen hoorden alleen maar in het publiek thuis met hun geweldig mooiste jurken aan.

Ik ging lessen nemen op het eiland bij Glenda Poeder. Zij geeft lessen aan alleen maar vrouwen. Dat leek me ook wel zo veilig. Ik had geen idee wat ik kon verwachten van de eerste les. Ik kwam binnen en ik zag alleen maar meisjes en vrouwen waarvan ik dacht dat ze zo zouden beginnen met een jazz ballet workout. Ik dacht dat ik helemaal verkeerd zat: “dit zijn namelijk geen typische kickboks-vrouwen, toch? Deze dames zien er hetzelfde uit als ik!”.

Vervolgens trok iedereen zijn bokshandschoenen en scheenbeschermers aan. Ook hadden alle dames een bitje, want mocht de ander echt een rake klap uitdelen dan had je de volgende dag tenminste je tanden nog. De les begon met sparren. De nog zojuist onschuldige dames waren ineens niet meer zo onschuldig, en ik was flink geïntimideerd. Nog nooit had ik iets aan vechtsport gedaan en ik kneep het wel even op het eerste moment. Achteraf kreeg ik ook te horen van Glenda dat zij dacht dat ik het na die eerste avond zou opgeven.

Het giechelige wat ik had die eerste avond toen ik aan het trainen was, veranderde snel in opperste concentratie toen ik de eerste klap had gekregen. De adrenaline gierde door mijn lijf. Ondanks dat er gecontroleerd wordt geslagens en getrapt, moet je het wel voelen. “Dit zorgt ervoor dat je in het echte leven ook goed klappen kan opvangen en incasseren”, volgens Glenda. Ik trainde met de kleinste vrouw uit de groep en die bleek het sterkst en het snelst te zijn. Na die les bleek al snel dat ik pudding tarzan was. Ik ga voortaan niet meer uit van uiterlijk, deze vrouwen hebben me dat geleerd.

Inmiddels ben ik nu 2 jaar verder en behoor zelf tot de gevorderde groep. Ik kan combinaties maken en ben veel zekerder geworden. Achteraf blijkt dat, in ieder geval bij mij, het eiland helemaal ten onrechte als onveilig afgeschilderd wordt. Als je gewoon oplet wat je doet hoeft er niets te gebeuren.