Ik schrijf nu al een tijdje voor de leukste weblog van Curacao. Ik heb leuke mede bloggers en columnisten en alles gaat zo z’n gangetje. Totdat webmaster mij belt met de vraag of ik naar de persmiddag wil komen van de Curacao windsurf challenge. Ik mag dan mee op een boot, kijken naar de surfers en daar vervolgens een stukje over schrijven.
Helemaal leuk dus denkt u….

Nu is het euvel; ik weet helemaal niks van surfen, ik heb het nooit gedaan, ik heb voor zover ik weet geen vrienden die het doen en ik heb me er ook nooit in verdiept. Al met al leek het mij een mooie gelegenheid om mijn kennis voor wat betreft het windsurfen te verbreden.

Met mijn goede gedrag en een luchtig jurkje aan, het was namelijk behoorlijk heet zondag 4 april jl. begaf ik mij naar het strand van Wet&Wild, waar het hele festijn zich afspeelde. Mijn maatje Suus stond gezellig drankjes in te schenken voor de sponsors en de pers. Het was nu wachten op de boot en kijken wat de surf dames en heren allemaal voor racekunsten voor ons in petto hadden. En toen… toen ging de wind liggen. Nu ja liggen, er was in elk geval niet genoeg wind meer om de surfers naar de finish te laten waaien en u, de organisatie, besloot de race stil te leggen. Dit leidde uiteraard tot grote triestheid bij de surfers, maar tot een zekere blijheid van mijn kant.

Ik zal het u uitleggen: Ik sta daar op Wet & Wild in mijn luchtige jurkje, het was namelijk een warme dag en deze dag begon nog warmer te worden toen de surfers een voor een aan kwamen zeilen op hun surfplank. Ik weet niks van surfen, maar ik weet wel hoe een goed gebouwde en gebruinde man er uit moet zien. Er kwamen voor mijn neus werkelijk waar minimaal 20 lekkere, zongebruinde, door het surfen gespierde mannen het water uit. Hoewel ik het liefst meteen het water ingedoken was om in zekere mate verkoeling te vinden hield de verbazing van zoveel mannelijk schoon mij stotterend en stamelend aan het hete zand gekluisterd.

Een dergelijke flirt met een van de mannen leek mij niet geheel gepast. Hun wedstrijd was afgelast, ze baalden natuurlijk flink en ik heb zelf een zongebruinde en ook goed gebouwde man thuiszitten. Onder het motto: “de zon is heet, ik zoek verkoeling” heb ik mij op de voor de pers klaargezette champagne gestort. Op een veilige afstand van het mannelijk schoon, maar wel dichtbij genoeg om ze alsnog goed in het oog te kunnen houden.

Door de hitte duurde het niet lang voordat de champagne mij dreef tot het maken van lollige opmerkingen en ik mij al snel tussen het mannelijk schoon begaf. Gelukkig besloot de organisatie al snel over te gaan tot de ons beloofde boottrip. De race ging niet door, maar een demonstratie voor de pers zat er wel in. De passaatwind die op de boot door mijn haren ging zorgde voor de nodige verkoeling, terwijl ik smachtend naar de freestylende, zongebruinde en door het surfen gespierde mannenlichamen keek.

Het spijt mij oprecht dat ik mijn lezers niet kan onderhouden over de nodige surftechnieken, wedstrijduitslagen etc. etc. Maar lieve organisatie, alstublieft, mag ik de volgende keer weer op uw persmiddagje komen kijken???

Liefs, Marlous

Ook leuk om te lezen: