Afgelopen weekend (27 en 28 maart) was het tijd voor het ‘Colors of Willemstad’ festival. Colors of Willemstad is een street painting festival dat georganiseerd werd door Dutch Dream Curacao. Wie op Koninginnedag de stad in gaat is zeker bekend met Dutch Dream. Zij zijn de mensen die standjes en tafels verhuren en alle leuke dingen rondom Koninginnedag regelen.

Nou, met Koninginnedag net om de hoek, heeft Dutch Dream het street painting festival in elkaar gezet. Het lukte hun om vijf internationale street painting artiesten en zelfs een zogenaame ‘Youtube sensation’ naar ons eiland te brengen. Het ging om Gregor Wosik en Marion Ruthhardt (beide Duitsland), Lee Jones, Michael Macaulay en Carolyn Schultz (Verenigde Staten) en ‘cartoonist’ Dan Dunn.

Wat het festival nog leuker maakte, was het feit dat lokale mensen zich ook konden inschrijven om mee te doen. Je gaat dan met krijt en speciale spulletjes schilderen op de straattegels. Letterlijk “street painting” he. Ik was eigenlijk van plan om mee te doen maar doordat ik zo’n briljante artiest* ben, was ik bang dat ik alle aandacht van de rest zou stelen.

(* Mijn vrouw laat weten dat ik zoals een peuter teken. Zij is jaloers omdat mijn schilderijen zieke mensen beter maakt.)

Ik had me dus niet ingeschreven om mee te doen, maar ik ben zondagochtend wel naar de stad gegaan om over het evenement voor Versgeperst.com te schrijven. Als mijn vrouw niet aan het werk is, gaat zij vaak met mij mee naar evenementen waarover ik moet schrijven. Ik heb dan gezelschap, wordt soms zelfs gechauffeurd en doordat zij foto’s voor mij maakt, heb ik alle tijd om briljante opmerkingen* te maken.

(* Mijn vrouw zegt dat ik meestal alleen over de hitte aan het klagen ben. Natuurlijk klaag ik. Ik moet onder optimale omstandigheden werken om schitterende stukken te kunnen schrijven!)

Wij stapten zondagochtend in de auto en gingen richting Punda. Ik had mijn schrijfblok en pen, zij had de camera. Op weg naar Punda zei ik tegen mijn vrouw dat ik niet meer ga schrijven, maar dat ik een professionele street painter wordt. Ik ga dan schilderen op klassieke muziek en ik laat zeer deskundig de ironische problemen van de post-moderne mens zien. Mijn vrouw noemt mij een “drama queen” en doet de radio harder.

Terwijl wij in de stad liepen, zagen wij hele mooie schilderijen. De internationale artiesten waren met indrukwekkende stukken bezig, zoals een hele mooie schilderij van Napoleon op zijn paard. Er waren andere leuke stukken zoals een tekening van lokale zangeres Izaline Calister, premier Emily de Jongh-Elhage en een hele bekende foto van National Geographic.

Mijn vrouw heeft foto’s gemaakt, ik heb aantekeningen gemaakt voor mijn verhaaltje en de sfeer was best leuk. Er waren veel mensen in de stad, veel mensen die naar de schilderijen aan het kijken waren en ook veel jonge kinderen die bezig waren.

Mijn favoriete schilderij was die van de 3-D zeemeermin. Als je het van de zijkant zou zien, leek het niet echt 3-D. Maar als je op een speciale plek ging staan, kwam ze helemaal op je af. Jammer genoeg heb ik Dunn niet gezien, maar de foto’s van zijn Barak Obama en Bob Marley stukken waren wel indrukwekkend.

Na een uurtje was ik moe en was ik klaar om naar huis te gaan. Mijn vrouw vond het ook erg leuk en was blij met de foto’s die ze had gemaakt. Ze begon al te praten over “freelance photography” doen, maar ik was nog steeds aan het denken over die 3-D zeemeermin.

Ik zou dat toch ook kunnen? Ik zei tegen mijn vrouw dat ik de volgende keer mee ga doen en een 4-D zeemeermin ga tekenen! Zij zuchtte, pakte de sleutels van mij af, deed de auto aan en wij reden rustig naar huis. Nou, we moesten nog even bij de Vreugdenhil stoppen. Ik had zin in hagelslag.

Fotoreportage Bea Moedt

Ook leuk om te lezen: