Het was een erg drukke dag op het werk… Weinig nieuws gekeken en in de auto voor de nodige rust een cdtje opgezet in plaats van de radio aan. Soms kan ik gek worden van de belspelletjes, het gekakel van de hippe dj’s, top 40 muziek en wil ik niet meer dan gewoon rustig naar huis rijden.. Thuis ben ik lekker onder de douche gesprongen, even skypen met Nederland, om me vervolgens aan te kleden en ergens een hapje te gaan eten.
Onderweg naar het restaurant staat er een enorme file, vanaf UTS op de Caracasbaaiweg tot aan het Gasora pompstation. Terecht acht ik dit zeer vreemd. Na een telefoontje met een vriend kom ik erachter dat de Isla staakt! Iedereen is bang dat er straks geen benzine meer geleverd wordt en gaat nu als een gek inslaan. Tot en met het vullen van jerrycans aan toe…

Ik heb nog een kwart tank, maar mijn auto zuipt. Mijn auto zuipt nog meer dan ik en geloof me, ik kan er wat van! Van het restaurant naar huis zou ik het halen, maar de volgende dag voor ik naar werk ga moet ik toch echt tanken.
Op de terug weg is de rij nog steeds lang, al dan niet langer.. ach, er is wel vaker iets op, ik maak me niet druk, alles komt goed! Ze laten ons heus niet twee dagen zonder benzine zitten. Toch wel…

De volgende ochtend is er op het eiland geen druppel benzine meer te krijgen en ik sta droog.. Mijn auto staat droog. Mijn auto staat net zo droog als ik wanneer Chavez geen Polar aan het eiland wil leveren, ik weet wat mijn auto voelt. Ik weet ook wat ik voel, wat mijn werkgever voelt, maar die stuurt gelukkig meteen de bode om mij op te halen. En ineens vond ik het niet zo erg meer dat de benzine op is. Het is bijna een luxe! Ik word gehaald en gebracht, hoef niet zelf te rijden. Het is heerlijk.. Zou morgen ook de benzine nog op zijn? Iedereen maakt zich druk, ik niet, ik heb een chauffeur, ik houd weer een stuk meer van mijn werkgever.

Inmiddels is de benzine weer bijgevuld. Mijn rode slurpertje ook. Na een tijdje gewacht te hebben bij het pompstation, uiteraard in de verkeerde rij, kan ik weer rijden. Ik besluit meteen even naar het postkantoor te gaan om mijn wegenbelasting te betalen. Als een goed Curaçaos burger doe ik dat altijd te laat. Ik zal er geen column aan wijden, dat heb ik vorig jaar al gedaan, maar ik moet toch even vermelden dat het dit jaar weer hetzelfde liedje was: “mevrouw u kunt geen belasting betalen, de stickers zijn op”. “Ja, maar meneer ik wil graag belasting betalen, als ik aangehouden wordt heb ik tenminste bewijs!” “Nee mevrouw, u mag geen belasting betalen” Ik weet dat een discussie met deze vriendelijke doch strenge meneer geen zin heeft en druipt af.

Tegen al mijn tropische principes neem ik mij voor een privé agenda aan te schaffen om mij eraan te helpen herinneren wanneer ik belasting moet betalen, het nieuws te volgen, op tijd te tanken, de radio aan te zetten en niks meer te vergeten. Dit zeefje gaat niks meer vergeten…

Helaas, er is geen 2010 agenda meer verkrijgbaar op het eiland….