Als columnist ben je in zekere mate gefrustreerd over het leven. Je hebt een cynische kijk op dingen en kan ze daardoor ook weer makkelijk relativeren of juist in een ander daglicht stellen. Columnisten die zeggen dat dit niet zo is, liegen. Nederlanders op Curacao zijn in die zin allemaal columnisten. Iedere Nederlander die ik tot nog toe ben tegengekomen en die zich definitief op het eiland gevestigd heeft, is namelijk in zekere mate gefrustreerd over het leven en dan voornamelijk het leven in Holland.

We hebben hier zon en een strand waarop we altijd bruin kunnen worden. We hebben geen kou meer, geen grauwe luchten en al helemaal geen chagrijnige mensen. En dat laatste, daar verbaas ik me namelijk altijd enorm over. Hoezo geen chagrijnige mensen?? Ik heb zelden iemand zo chagrijnig zien kijken als de dames van de bakker. Het is ongelooflijk hoeveel chagrijnigheid er van de caissière in de Vreugdehill afstraalt. Ik snap het ook wel dat je niet blij bent als je de hele dag achter de kassa staat en het blieb blieb geluid van de scanner je ’s nacht nog wakker maakt omdat het in je hoofd geprent zit. Voor mij hoeft zo iemand ook niet te lachen, maar laten we dan ook vooral niet met z’n allen doen alsof diegene wel lacht! Ook op Curacao heb je namelijk chagrijnige en gefrustreerde mensen.

Mensen hebben het vaak over de gemeenschappelijke factor die je met elkaar hebt als je als Nederlander op Curacao woont. Dat zijn namelijk vrijdenkers, reislustige mensen, mensen die weten los te komen uit de massa. Niets is minder waar. Feitelijk zijn het allemaal gelukszoekers. Niet tevreden in Holland en zie daar! Het is de perfecte oplossing, Holland in de Tropen, Curacao. Ons beloofde eiland, je kan er lekker Hollands lullen, er is een Albert Heijn, een Bruna en een DA drogist. Dat sommige dingen niet voorradig zijn en je er een paar maanden op moet wachten, is natuurlijk verschrikkelijk. Maar goed, gelukkig is dat onze grootste zorg op Curacao

Gelukkig is alle Hollandse frustratie af te kopen met een mooie kapitale villa op Jan Sofat, met riant zwembad en uitzicht op het Spaanse Water en de Tafelberg. Alle frustratie is daar namelijk ingemetseld in beton. Onvrede over het Hollandse leven kan je namelijk afbetalen met bloki’s beton. Mits het beton natuurlijk voorradig is en er niet per ongeluk iemand vergeten is wat zakkoe ku cement te bestellen. En daar zit je dan, je buurman pal naast je in zijn kapitale villa, je kijkt recht in zijn zwembad waar zijn van enige arbeidslust verstokte vrouw ligt te poedelen, maar we hebben wel uitzicht op de tafelberg en het Spaanse Water waar het privé jacht ligt aangemeerd.

Nu moet ik hierbij aantekenen dat ik dit allemaal natuurlijk ook schrijf uit pure frustratie. Ik ben namelijk een gelukzoeker. Ik hou niet van kou en regen en al helemaal niet van chagrijnige mensen. Daarom heb ik ook gekozen voor een leven op een Hollands Tropisch eiland, waar ik mezelf verstaanbaar kan maken in mijn eigen taal. Daar waar ik als beginnend columnist sneller en makkelijke in “the picture” sta en ik een leuke management functie bij een groot hotel heb. Dat is ook de reden dat ik dit typ. Om 3 uur ’s nachts in mijn 50m2 appartementje in de prestigieuze buurt Montana Abou. Dat ligt overigens vlak achter Jan Sofat.