Hato, door mij ook wel gekscherend het tranendal genoemd. Het is een plek waar zoveel emoties bij elkaar komen: Blijheid, verdriet, verlangen. Als “arrivals” en “departures” konden praten zouden er boeken vol geschreven kunnen worden over de emoties die daar geuit worden. Hato is de plek op Curacao waar het meest gehuild en gelachen wordt!

Als eilandbewoner, sta je regelmatig op Hato. Je komt ook altijd bekenden tegen op Hato. Ik ben nog nooit op het vliegveld geweest, zonder een bekende tegen te komen. Nooit! En elke keer als ik op het vliegveld sta, kijk ik naar de soap die zich afspeelt tussen aankomende en vertrekkende passagiers, hun gastheren en achterblijvers.. Je staat er met je neus bovenop. Het welbekende Nederlandse TV-programma Vermist is er niets bij. Blijdschap en vreugde wordt afgewisseld door tranen van verdriet, bengelend over de wangen van scheidende mensen. Tranen die als diamanten glinsteren en gelukkig ook weer verdampen en opdrogen in de Caribische zon.

Het mooiste beeld dat ik me herinner is van een in Nederland wonende Curacaose familie. Bij de aankomsthal werden ze opgewacht door de familie die op het eiland woont. De blik in de ogen van de grootouders die op dat moment voor het eerst hun kleinkind in hun armen sluiten en vervolgens hun eigen kinderen, zal ik niet snel meer vergeten.

Tot een aantal jaar geleden, voordat Tranendal geheel gerenoveerd en gemoderniseerd werd, hoefden passagiers niet door een slurf. Je liep gewoon over het platform naar de aankomsthal of bij vertrek naar het vliegtuig. De eerste keer dat ik op Curacao landde, was ik ervan overtuigd dat de motoren van het vliegtuig nog aanstonden en de warme lucht daarvan in mijn gezicht blies. In werkelijkheid was het de warme passaatwind die ik nu als verkoelend ervaar. Hato is nu weliswaar mooier, moderner, maar ik mis de tijd van de vliegtuigtrap. Die maakt het geheel meer idyllisch en het begrip tranendal komt dan nog meer tot zijn recht.

Ontvangen en afscheid nemen is inherent aan het wonen op Curacao. Nu, na een aantal jaren begint het een beetje te wennen. Hoewel ik betwijfel of het ooit helemaal vanzelfsprekend zal zijn om je geliefden te zien komen en te zien gaan. Gelukkig is Curacao een eiland waar veel mensen zich thuis voelen en niet snel schromen om weer terug te komen. Dat is een troost. Je kunt vrienden en familie snel weer in je armen sluiten, om ze na een aantal weken of jaren weer uit te zwaaien, terwijl je tranen opdrogen en verdampen in de Caribische zon.



Links
Meer informatie over hoe het beste te vliegen van en naar Curacao