Laatst vroeg ik op werk aan mijn drie stagiaires, die hier nu zo’n twee maanden op het eiland verblijven, wat hen opviel aan Curacao. Het antwoord verbaasde mij hogelijk!! Hun antwoord was namelijk: “Het is hier helemaal niet zo crimineel als ons verteld werd… Vanuit Nederland kregen we de indruk dat je toch op z’n mist een keer per week wordt beroofd, dat in het studentencomplex toch wel een stuk vaker ingebroken zou worden en dat je hier echt niet veilig over straat kan.”

Nu ben ik persoonlijk niet een heel bang aangelegd meisje. Het doet mij denken aan een vijf-urig verdwaald autoritje in Trinidad-Downtown. Moe en compleet uitgeput wilde ik gewapend met wegenkaart de auto uitstappen en de weg vragen aan de vriendelijke “rasta guys”, die onder het genot van een Cuba Libre vuur in metalen tonnen aan het maken waren. Uit speakers galmde relaxte reggae. Het leek me een gezellig tafereel. Er gingen al beelden door mijn hoofd hoe ik samen met mijn nieuwe vrienden proostte op het leven, terwijl ze me ondertussen de weg wezen naar een idyllisch pensionnetje waar ik dan de nacht zou doorbrengen. De mannelijke bestuurder, mijn toenmalige vriend, stak daar een stokje voor, weigerde de auto aan de kant te zetten en legde een hand op mijn voorhoofd om te voelen of ik een koortsuitbraak had.

Curacao is crimineel. Ik zal deze uitspraak niet direct de prullenbak in schuiven, want er gebeuren zeker nare dingen. Maar als je de meeste Telegraaf artikelen moet geloven met koppen als bijvoorbeeld “Blankenjacht Curacao” hebben we hier heuse Haïtiaanse afslachtingen! Uiteraard is het niet fijn wat er op die bewuste 5 juli 2008 gebeurd is, maar het is geen dagelijkse kost. Het idee heerst dat je echt niet met sieraden om in Punda kan lopen, want er staat sowieso op iedere straathoek een doorgesnoven, maffe Antiliaan die je op elk willekeurig moment een kogel door je harses jast en als dat niet het geval is, wordt je wel op een andere manier gruwelijk beroofd, verkracht of omgelegd. Curacao heeft er patent op. Het overkomt iedereen. Inderdaad, als we deze opgeblazen media moeten geloven. In dezelfde krant stond laatst een artikel over mensen die zwart geld hebben staan op de First Curacao International Bank en dan kun je aan de reacties van lezers merken hoe er gedacht wordt over Curacao. Reacties als: “Ja dat is logisch, al die Antilianen, het is een grote boevenbende”. En dan denk ik: Wake up!! Het is niet de gemiddelde Curaçaoënaar die het zwarte geld op de desbetreffende bank heeft gezet!!! Mijn mond valt letterlijk open van de hersenloosheid die eraan vooraf gaat wanneer iemand een dergelijke reactie plaatst.

De realiteit is echter anders en veel heeft ook te maken met je eigen gedrag en opstelling. Ik heb geloof ik nog nooit iemand gesproken die voor zijn lol ‘s nachts een ommetje in de Bijlmer ging maken. Zo is het dus ook echt onzin dat je op Curacao al lopend verdwaald in Souax of Seru Fortuna. Maar in je eigen wijk kun je ‘s avonds gerust even naar de snek lopen om wat te drinken te halen. Als je ervoor zorgt dat je, net zoals je elders zou doen, je ramen en deuren ‘s nachts sluit, je niet openlijk met je laptop op de porch aan het pronken bent, is er doorgaans vrij weinig aan de hand. Pech kan je hebben. Er zijn hele woonwijken waar bijna nooit iets gebeurt. Er zijn ook wijken die doorgaans een target zijn. Vaak de wat duurdere wijken, die omringd worden door de armere wijken. De criminaliteit die er op Curacao is, komt simpelweg voort uit armoede, werkeloosheid en verveling.

Errol Cova, de spirituele broer van Helmin Wiels is van mening dat de criminaliteit en drugstransporten de schuld zijn van het Nederlandse gedoogbeleid. Strenger aanpakken dus die handel. Ergens volg ik de denkwijze van de man. Of ik het ermee eens ben, is een tweede. De 100% controles moesten ingevoerd worden, volledige bodyscans, drugshonden, je weet wel, het hele circus. Deze circusact duurt gemiddeld een uur. Daarna mag je eindelijk naar je koffer die binnenkomt op een aparte, van de rest afgescheiden bagageband, om vervolgens weer door een scanpoortje te mogen lopen. Het is een soort attractie op de kermis, maar dan vindt het plaatst op ons eigen Schiphol. Na 10 uur vliegen, 2 uur in het Luna Park gespeeld te hebben, mag je eindelijk de kou in…..

Deze 100% controles hebben ervoor gezorgd dat de kleine criminaliteit op Curacao verergerde. De jongens die eerst de bolletjes slikten, storten zich nu op winkeliers, restauranteigenaars, en oude mevrouwtjes die lootjes verkopen langs de straat. Daar waar het vroeger de moeite niet was om voor een paar honderd piek iemand om te leggen, want bolletjes slikken is per slot van rekening lucratiever en de pakkans kleiner, gebeurt dit nu helaas wel. Maar nu de morele vraag. Wat vinden we eigenlijk van die 100% controles? Hebben we liever dat mensen bolletjes slikken en drugs exporteren naar Nederland of willen we het andere scenario. Uiteraard moet op langer termijn het probleem structureel anders aangepakt worden, daar liggen hele plannen voor. Maar wat hebben we daar NU aan????