Door Marlous Molendijk
Werkelijk waar de eerste keer dat ik het opperde op het eiland ben ik uitgelachen! Ik wilde een Tom Tom!!
Ik heb twee jaar geleden hier op het eiland mijn rijbewijs gehaald. In Nederland was ik al vijf keer gezakt. Dat komt namelijk omdat ik dochter van een Amsterdamse taxichauffeur ben. Dan rijd je automatisch op een manier die de gemiddelde examinator niet weet te waarderen. Tijdens mijn rijlessen ging het altijd prima, maar zodra ik plaatsnam naast de examinator wist ik van schrik niet meer waar de richtingaanwijzers zaten. Daarentegen het gas- en rempedaal wel. “Denk aan je snelheid, eerder remmen etc.” heb ik heel vaak gehoord. Ik vind het zonde om dan te remmen, je komt aanrijden, het stoplicht staat al heel lang op rood en je weet gewoon dat ie al op groen gesprongen is als jij er bent. Hoezo vaart minderen? Dat het bij file parkeren erg belangrijk is of er niet iemand aankwam begreep ik wel, maar ik vond het ergens onzin. Je kan toch wachten! Mij niet in laten invoegen?? Wat denk je zelluf! Al met al, een rijstijl die op Curacao thuishoort, maar door de Hollandse examinator niet gewaardeerd wordt. Menigeen die bij mij in de auto stapt zegt dat ik als een vent rijd en dat vind ik een compliment. Ik ken namelijk maar weinig vrouwen die echt kunnen rijden. En ik kan echt wel rijden! 22 augustus 2007 landde ik op het eiland en op 17 september van hetzelfde jaar had ik mijn rijbewijs, dit alles inclusief wachttijden. Curacao traag zegt u???
Toen ik mijn auto kocht moest ik natuurlijk ook zelf gaan rijden. Ik kan het me nog zo goed herinneren. Alles, als je het hier niet kent lijkt op elkaar. Vooral ‘s avonds. Ik had een kaart in de auto liggen en geloof me, ik heb de kaart leren lezen. Waar ik normaal graag op mijn gevoel vertrouw doe ik dat qua de weg liever niet. Ik rijd als een man, maar heb het oriëntatie vermogen van een vrouw. Inmiddels wel een die kan kaartlezen en dat vind ik mooi genoeg. Mijn richtingsgevoel is ruk. En daar is niks mis mee, want ze hebben niet voor niks de man uitgevonden. Daarom was ik graag met Papi Tom op stap gegaan. Een echte Antiliaanse TomTom. Dat gaat denk ik ongeveer zo:
“Ey dushi, we komen bij die kruising. Bij die kruising heb je lichten. Groen, rood en oranje. Bij die kruising kan je links. Dat doe je niet. Bij die kruising kan je rechts. Dat doe je ook niet. Je wacht tot die lichtje op groen gaat en rijdt recht door. Bij die blauwe huis kan je links, maar dat doe je niet. Bij die blauwe huis ga je rechts. Dan tel je 5 selicor bakken en bij nummer 4 ga je naar rechts. Dan bij het huis van oom Juni, je weet zelluf, niet de bysite van je tantes nichtje regillia, maar de neef van de oom van de moeder van Angie. Awel, ik zal verder gaan. Bij die huis van die oom juni kan je links. Dat doe je niet. Je gaat rechts en dan bij die gele huis blablabla… rustig sua!”

Heroverwegend denk ik dat Tom een fijne minnaar was geweest. Je komt er geheid een heel end mee, maar of ik ooit bij het gele huis gekomen was is nog maar de vraag.
De WaraWara is uitgevoerd in 3 verschillende vormen.. small, medium en medium waarmee je handsfree kan bellen. De ingebouwde kaarten zijn die van Curacao, the USA, en optioneel de Benelux en Frankrijk. En dat is hopi handig als je de grens van Curacao over gaat!! Met de kindertjes op de achterbank is de camping in Frankrijk dan dus zo gevonden, ahum. De route die je overigens kan invoeren is te selecteren op: Snelste, kortste, zuinigste. Vooral de laatste is lachwekkend, iets wat je alleen maar kan begrijpen als je hier woont en het begrip “een isla op wielen” je bekend is.
Laten we eerlijk zijn.. een GPS systeem op Curacao in de talen Nederlands, Papiaments, Engels, Spaans, Portugees, Arabisch, Frans, Duits, Italiaans, Mandarijn en Vlaams, is natuurlijk onzin. We leven op een eiland van 444m2 en zelfs ik heb leren kaartlezen. Commercieel heel handig bedacht en voor de boefjes op het eiland weer een nieuw speeltje. De goedkoopste uitvoering is uit mijn hoofd iets minder dan Nafl. 1000,- Als je dan bedenkt dat ze voor 5 piek als je raam ingooien….. u begrijpt het gevolg..
Wel is het natuurlijk de naam WaraWara heel logisch. De WaraWara is een roofvogel die eigenlijk CaraCara heet en voorkomt van de Verenigde Staten (vandaar dat deze kaart meegeleverd wordt) tot Zuid Amerika. Wachten in het Papiaments is Warda. Als je echt moet wachten is het dus WardaWarda. 2 keer het woord achter elkaar, betekent dat je dus echt heeeeeeeel erg moet wachten. Als een Papiamentstalige het echt meent gaat hij heel snel en luid praten en wordt het vanzelf WaraWara. Nu snapt u. Dit is dus precies de reden waarom ze het navigatiesysteem WaraWara hebben genoemd. Het is puur om ongelukken te voorkomen!!
Als u even moet telefoneren en daarvoor uw auto stilzet op de weg, als neef Juni naast u staat om even de dag door te nemen, terwijl het stoplicht al op groen staat, wanneer een hele leuke man je subtiel op een deuk in je auto wijst, je iets stamelt over een hek, uitdeuken en spuiten, terwijl je langzaam verdrinkt in prachtige bruine ogen…

In dit soort situaties in het toch handig als het navigatiesysteem van degene achter u zegt WaraWara!!! Anders krijgen we natuurlijk ongelukken!

Meer informatie op de Warawara GPS site

Ook leuk om te lezen: