Zegt de griend tegen de anderen:
Oké jongens. Ik voelde me niet lekker een aantal maanden geleden. Het had voor mij geen nut meer om bij mijn familie te blijven, ik was te ziek. Gelukkig was ik dicht bij de kust en zag ik een prachtige plek om de laatste uren van mijn leven door te brengen. Niet wetende dat ze op het eiland heel fanatiek bezig zijn met dolfijnen. My luck of my bad? Tijdens mijn verblijf in het krappe ziekenhuisbed zag ik vrijwilligers van over de hele wereld naar me kijken en aan me zitten. Zij voelden zich vast heel trots. Er kwam op een gegeven moment iemand naar me toe dat er een golftoernooi voor mij georganiseerd was. Wat mij daar vreemd aan leek, is dat maar een paar kilometer verderop mensen geen water en geen licht hebben en te arm zijn om eten te kopen. Vreemde wezens die mensen. Maar goed, ze hielpen in ieder geval iemand.

Al weet ik nu niet meer hoe ik dood ben gegaan: in een aquarium bij Mambo Beach, 2 weken na mijn terugkeer bij mijn familie, of na nog 30 jaar lang en gelukkig door de zee te hebben gezwommen.

Zegt de landschildpad:
De mensen verzorgen mij ook heel goed. Ik heb eerst een tijd als stronteter gewerkt bij mensen in de tuinen. Na een tijdje zocht ik een nieuwe uitdaging. Gelukkig werd er op dat moment een nieuwe dierenwinkel geopend op de Caracasbaai weg. Ik was marketingmanager en had een mooie actie bedacht. Echt helemaal zelf, want ik had een keus namelijk! Ik ging elke vrijdag tijdens spitsuur over de weg heen lopen. Daardoor gingen alle auto’s langzamer rijden en daardoor stond iedereen even stil bij onze dierenwinkel. Prachtig toch?

Al weet ik nu niet meer hoe ik dood ben gegaan: van ellende of een auto die over mijn kop heen reedt.

Zegt de tropische vogel:
Ook ik moest de aandacht van de mensen trekken. Ik had een heel groot huis midden op een prachtig eiland. Oké, ik kon niet weg, maar ik kreeg wel lekker eten. En elke dag kwamen er weer mensen naar me kijken. Waarom ze constant: ‘Lorre, Lorre en hallo’ riepen in een raar accent weet ik niet. Ik wist ook niet hoe ik moest reageren, dus ik zei maar niks. Op een gegeven moment werden we gebeld dat er iemand was die mij wel leuk vond. IJdel als ik ben, was ik eerst terughoudend en speelde hard to get. Maar voor $10.000 dollar doe ik veel. Jullie toch ook? Apetrots ging ik op reis naar mijn nieuwe huis. Mijn baasje nam me mee in een donkere tas. ‘Dit was tegen de felle zon in het vliegtuig’, zei hij tegen mij.

Al weet ik nu niet meer hoe ik dood ben gaan: bij mijn nieuwe baasje in een mooi hok, of door de verstikkingsdood in een heel donker hol samen met nog 100 collega’s.

Het ene dier wordt uitgebreid geholpen, de andere wordt gebruikt om klanten te lokken en de ander wordt verkocht of in de prullenbak gegooid. Curacao, waar zijn we mee bezig.

Ook leuk om te lezen: